آنچه مناسب او است چون خودبينى و خودخواهى و غرور و عُجْب و بزرگ‌بينى و تحقير خلق اللَّه و شرك خفىّ و امثال آنها ، او را از حق دور و به شرك مىكشاند . و چه بسا متصدى امور حكومت كه با انگيزهء الهى به معدن قرب حق نائل مىشود ، چون داود نبى و سليمان پيامبر - عليهما السلام - و بالاتر و والاتر چون نبى اكرم - صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم - و خليفهء بر حقّش على بن ابىطالب - عليه السلام - و چون حضرت مهدى - ارواحنا لِمَقْدَمِه الفداء - در عصر حكومت جهانىاش . پس ميزان عرفان و حرمان ، انگيزه است . هر قدر انگيزه‌ها به نور فطرت نزديك‌تر باشند و از حُجب ، حتّى حُجب نور وارسته‌تر ، به مبدأ نور وابسته‌ترند ، تا آن‌جا كه سخن از وابستگى نيز كفر است . پسرم ! از زير بار مسئوليت انسانى كه خدمت به حق در صورت خدمت به خلق است ، شانه خالى مكن كه تاخت و تاز شيطان در اين ميدان ، كم‌تر از ميدان تاخت و تاز در بين مسئولين و دست‌اندركاران نيست . و دست و پا براى به دست آوردن مقام هر چه باشد - چه مقام معنوى و چه مادى - مزن ، به عذر آن‌كه مىخواهم به معارف الهى نزديك شوم ، يا خدمت به عباد اللَّه نمايم ؛ كه توجه به آن از شيطان است ، چه رسد كه كوشش براى به دست آوردن آن . يكتا موعظهء خدا را با دل و جان بشنو ، با تمام توان بپذير و در آن خط سير نما : قُلْ إِنَّما أَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنى وَ فُرادى « 1 » . ميزان در اول سير ، قيام للَّه‌است ، هم در كارهاى شخصى و انفرادى و هم در فعاليت‌هاى اجتماعى . سعى كن در اين قدم اول موفق شوى كه در روزگار جوانى

--> ( 1 ) - « بگو به يك سخن پندتان دهم ( و آن ) اين‌كه دو تن دو تن و تك‌تك براى خدا قيام كنيد » . ( سبأ ( 34 ) : 46 )